گاهنوشت های یک ایرانی

رفتم !

dardhayam — Thu, 08 Nov 2007 19:57:57 GMT

http://nebeshtar.wordpress.com

اینجا به سر آغم بیا ...

کوچ نا خواسته

dardhayam — Thu, 08 Nov 2007 19:51:53 GMT

چقدر زود دیر میشود ...

HTTP://Nebeshtar.WordpRESS.CoM

لینک بالا سرای جدید من است ...

حقوق بشر ، قانون بیضه و بمب اتمی

dardhayam — Sat, 03 Nov 2007 20:06:18 GMT

قانون بیضه و عواقبش :

....

آنچه تاریخ کهن به ملت ایران داده بود اعلامیه حقوق بشر کورش بوده و دانش ابن سینا و رازی و فرهنگ مولوی و حافظ و آنچه بهشت موعود پیرمرد نوفل لوشاتو برای این ملت آورده بود فواره خون بهشت زهرا بود و چند صد هزار شهید و معلول جنگ هشت ساله ای که بجز یکساله نخستین آن ، جنگی تهاجمی و مطلقا غیر ضروری در بیرون از مرزهای ایران بود .

....

وقتی "مقام معظم رهبری" برای شکنجه شدگان زندان ابوغریب عراق دل میسوزاند ، اما نادیده میگیرد که در کشور خوش زندانی به نام اوین وجود دارد که سالهاست قربانیان دیگری در آن شکنجه هایی سخت تر از زندان ابوغریب را تحمل میکنند ، وقتی که رییس بلند پایه مجلس تشخیص مصلحت نظام برای ستمدیدگان زندان گوانتانامو اشک تمساح میریزد ، اما از یاد میبرد که در کشتار 1367 چندین هزار زندانی در طول تنها چند شب با نظارت مستقیم خود او تیرباران شده اند ، وقتی که رییس قوه قضاییه از وجود بیش از یک میلیون نفر زندانی در مملکت سخن میگوید که بسیاری از آنها ماهها و سالهاست در سیاه چالهای اسلامی میپوسند و کسی به دادشان نمیرسد ، وقتی که رییس جمهوری فرمایشی به مردم آمریکا نامه مینویسد و هشدار میدهد که دستگاه حکومتی آنها واقعیت ها را از آنان پنهان نگاه میدارد ، اما صحبتی از این نمیکند که در خود کشور آخوندان بیس و هشت سال است واقعیت ها بطور پیگیر از مردم پنهان نگاه داشته شده است و همچنان پنهان نگاه داشته میشود ، همه اینها آن روسپی را به یاد میآورند که درس پاکدامنی میدهد ، و آن راهزنی را که ادعای احترام به امنیت و قانون دارد .

....

جنایت هایی که در این بازی بیست و هشت ساله Cosa Nostra ی عمامه دار انجام گرفته نه تنها مایه شرم رژیم حاکم بلکه مایه شرم جهان بشریت است . اگر میان همه این جنایت ها مرگ زهرا کاظمی سر و صدایی بین المللی برانگیخت تنها بدین جهت بود که این موضوع با دولتی مانند کانادا ارتباط پیدا کرد ، و گرنه ماجراهایی از نوع قتل فجیع فروهر ها و قتل های زنجیره ای و غیر زنجیره ای و ماجراهای کشتار ده هزار زندانی سیاسی در سال 1367 و آتش سوزی سینما رکس و سرکوبگری نفرت آور دانشجویان دانشگاه ها هر کدرام جای خاص خود را دارند .

بهترین توصیف آنچه را که در این بیست و هشت سال در Cosa nostra ولایت فقیه گذشته است و میگذرد ، هزار سال پیش از این در شاهنامه ابرمرد ملی ما میتوان یافت :

به هر گوشه ای در ، ستمکاره ای پدید آید و زشـــــت پتـــیـــاره ای

نـهــانــی بـــتـــر ز آشــــکارا شود دل مردمان سنــــگ خارا شــــود

رباید همی این از آن ، آن از ایـــن ز نفرین ندانــنـــد بـــــاز آفریـــن

بــــد انــــدیـــش گـــرد پدر بر پسر پسر ، همچنین بر پدر چاره گـــر

بـریــــزنـــد خـــون از پـی خواسته شود روزگـــــار بـــد آراســــــتـه

زیان کسان از پــی ســـود خــویـش بجویند و دیـــن انــدر آرند پــیش

شود زشت خـــوب و خـــوب زشت شود راه دوزخ پدید از بـــهشت!

-----

متن فوق برگرفته از قسمتهای پایانی کتاب " حقوق بشر ، قانون بیضه و بمب اتمی " میباشد به قلم رسای دکتر شجاع الدین شفا ...

اینجا هنر می میرد،هنرمند به دنبالش ...

dardhayam — Tue, 30 Oct 2007 11:33:18 GMT

در سالهای مرگ هنر،گویا این جغد شوم بر بام خانه هنرمند آواز میخواند

قیصر امین پور نیز درگذشت

قیصر کوچه شعرم

چه بی صدا ،

گذاشت و گذشت ...

یک ایرانی

بودن من ...

dardhayam — Fri, 26 Oct 2007 23:27:18 GMT

من ملک بودم و فردوس برین جایم بود

آدم آورد در این دیر خراب آبادم

از آنجا به کجا ؟

آن شب که نطفه بودنم

نا خواسته بسته شد

از من نپرسیدند

که میمانی یا میروی ؟

امروز که این نطفه

- قد کشیده است –

چرا باید به این سوال که

- به کجا میروی -

پاسخ دهم ؟

( مهرگان 86 )

یک ایرانی

من و گرما ...

dardhayam — Sat, 20 Oct 2007 19:32:39 GMT

گرمی یک فاحـــشه

هنوز دستانم سرد است

هنوز آتشی از جنس سخاوت

_ نیافته آم _

هنوز قلبم

به یاد زمان هایی که از دست داده ام

میتپید و گه گاه

تمنای استراحت دارد از من !

هنوز فکرم ، این پوچ تو خالی

کار میکند

شغل اصلی اش

یاد آوری آنهاست که در خوابم

میبنمشان !

و این آه سرد ،

این سرمای سخت ،

این درد گران ،

مغز پوچم را سرد تر و خالی تر میکند

تا گذر گاه آنان که در خاندان خاطراتم

و از خانه مغزم عبور میکنند را ،

به جهنمی سرد تبدیل سازد

یخ کردم و هنوز

آتشی از جنس سخاوت نیافته ام !

و نا گاه سخنی گرمم میکند

به یاد آن دوستی میافتم ،

که میگفت :

" تو هنوز به گرمی یک فاحشه ای "

یک ایرانی

مهرگان 86

-----

یادداشت : اگر نامش را بتوان شعر گذاشت ، شاید هم نوشته یا هر چرند دیگری ، دو دستی تقدیمش میکنم به انگیما ! ...

هرآنچه که نگفته است ....

dardhayam — Sat, 13 Oct 2007 22:02:18 GMT

ناگفته ها

پسرک حرفها دارد

برای گفتن

برای شکستن سکوتی

که عمری است

با او و ذرات تنش

با او و سخاوت و سنگدلی اش

- همخون شده است -

برای گفتن ناگفته ها

برای بازگو کردن

هر آنچه که نگفته است ....

>>هر آنچه که نگفته ام <<

=======

یادداشت : دفتر خاطرات هر آنچه که نگفته ام ، قصه ی تلخی است ، لابلای موج قصه های تلخ و شیرین من و ما ، با او همسفر شوید !

یک ایرانی

مهرگان 86

تنها تا یک ایرانی ...

dardhayam — Wed, 10 Oct 2007 23:23:10 GMT

من سعی خواهم کرد آنچه را که یادم هست ، آنچه را که از ارتباط وقایع در نظرم مانده بنویسم ، شاید بتوانم راجع به آن یک قضاوت کلی بکنم ، نه ، فقط اطمینان حاصل بکنم و یا اصلا خودم بتوانم باور کنم - چون برای من هیچ اهمیتی ندارد که دیگران باور بکنند یا نکنند – فقط میترسم که بمیرم و هنوز خودم را نشناخته باشم . ( صادق هدایت – بوف کور )

من آنقدر خاطره دارم که گویی هزار سال عمر کرده ام . ( شارل بودلر )

یاد قدیم افتادم امشب ، یاد اون روزایی که از این وبلاگ به وبلاگ "مکانی برای تنهایی تو " پنهاه بردم ، اونجا اسمم یک ایرانی نبود بلکه تنها بودم ! تنهای تنهای تنها! شاید سزاوار ترین اسمی که برای من میتوان تصور کرد همین تنها بوده و هست ، جنب جوش پسرک تنها در نوع خود بی نظیر بود ! از یک ساده گی بیش از حد شروع شد و به یک غرور لامصب رسید ! واقعا روزهای خوبی بود ! شاید اونجا به جای مکانی برای تنهایی ، بیشتر مکانی برای جستجوگری و با خبر شدن بود ! در روحیه تنها یک حس تنهایی و یک حس فضولی همزمان و مشترکا مینوشتند ، حرف میزدند و مهمترین ویژگیِ تنها ، خبر ساز بودن او بود !

شاید برای خودم هم درک تفاوت های تنها و یک ایرانی ، عجیب و بعضا غیر ممکن باشد ! چه شد که تنها آنقدر شکست ، آنقدر نابود شد تا در ترانه رفتنی که در وبلاگش منتشر کرد ، به گفته خودش به انتها رسید ! چه شد که به وبلاگ نبشتار پناه برد ! چه شد که از آنجا هم فرار کرد ، چه شد به اینجا پناه آورد ! ؟

سوالانی است که برای صاحب دو چهره ی تنها و یک ایرانی ، جوابشان غیر ممکن و نیاز مند گذر روزهاست !

باری ! از سوی دیگر تنها بسیار رنجور شده بود ، شاید در نوشته زنگ خشم و جنون اش ، بتوان این رنجوری و این تنهایی آن روزهای من تنها را درک کرد ! با این حال تنها مغرور بود ! ! تا جایی که در وبلاگش مینویسد "همای گو مفکن سایه شرف هرگز * بر آن دیار که طوطی کم از زغن باشد " ! اری آنچنان غروری در تنها بود که خود را طوطی میدید ! و ناگهان 4 پست غمگین در وبلاگش و پایان کار ! ادرسی در بالای وبلاگ تنها درج میشود ! و بازهم بیشتر گم میشود ! خود را در حضور عزیز ترین دوستش نفرین میکند اگر باز گردد ، ولی کور خوانده فصل ترانه هایش آغاز میشود ! هیچ وبلاگی برای نوشتن باقی نیست جز " گاهنوشت های یک ایرانی " باز هم کوچ بازهم در به دری به خاطر درد قلم ! و نوشتن در این وبلاگ ! تنها دیگر تنها نبود ! سراپا نا امیدی ! که در اشعار آن روزهایش موج میزد ! حتی به اسم تنها هم دیگر توجه نکرد و یک ایرانی شد ! و آرشیوی که گویای فراز و نشیب و شکست و امید های پسرک 19 ساله هست !

باری تنها برای خیلی ها خاطره ها دارد ! از رفتن پدرام رضوی و قصه ها و تهمت هایی که تنها را نشانه میگیرد تا پوریایی که با برخورد جازمانه تنها مواجه میشود ! حتی قصه های بابک ! تنها سر درگمی شدیدی دارد ، بیش از حد شدید ! همه جا به دنبای کسی است ! دنبال راهی برای پرواز ! یک دریچه را میخواهد ! تنها در اوج مشکلات روحی بازهم شیطنت خود را دارد ! زمانی که از بازگشت دم میزند نام نوشته اش را در اوج تنهایی و فشارهای روحی ، به شوخی relaxation میگذارد !

معلوم نیست که شاعر است محقق است ، داستان نویس است ، منتقد است یا موافق ! با این حال همه را به بازی میکشد ، همه باید بازی کنند ، قمار سختی است مقابله با یک گزارشگر جوان ! ! !

تنها خط به خط اش با مذهب میجنگد ! تنها ترحم ندارد ! هرکه باشد باشد ! حتی پدرام رضوی را هم به چالش میطلبد ! ترس برایش بی معناست ! و ناگهان ترانه رفتنی اورا با خود میبرد ! و به انتها میرسد و در یک کامنت که برای خودش میگذارد ، میگوید "یک قدم فاصله من تا انتهاست ! " جمله ای که آرش آسمانی نیز ، گفت و رفت !

تبلورم در تنها را دوست دارم ، زیرا تنها جسور بود ، تنها بی مرز بود ، تنها پر از وهم و ترس ماندن و آرزو و توهم رفتن بود ! آن چه بر تنها از تنها بودن تا بازگشت در چهره ی یک ایرانی گذشت ! قصه ای ست تلخ و شیرین ، قصه ای که در روزگارهایی که پیش روی ماست ! بی شک خواهمشان گفت ! بی شک باز هم تاریخ غیر قابل تغییرم را نیز به نقد خواهم کشید ! بی شک دستانم خالی نخواهد بود از سیر و سلوک در چهره تنها !

باری یک ایرانی ! این چهره ، آرامشی دارد ، صبر و متانت و شیطنت های خاص خودش را ! بی حد و مرز آزادی می خواهد ، برای همه هم میخواهد ! یک ایرانی قصه تلخ و شیرین قصه اش را شعر میکند ، ترانه میکند داستان میکند و فقط با نوشته اش زنده است نه با جسارت محض و غرور بی حد تنها ! یک ایرانی تا اینجای قصه بسیار تلخ و شیرین را در ذهنش انبار کرده تا شاید روزی قصه ها بنویسد ، فعلا که در بند تن و وطن اسیر است ...

از اعماق سرگردانی و پوچی و انتهای تنهایی یک موجود خسته و سرگردان برایت مینویسم ، میخواهم با رنگ سیاه ، سیاهی روزهایم و با رنگ بی رنگی ، زلالی اشکهایم در شبانگاه را به تو نشان دهم . مینویسم تا اندکی از غم هایم کم شود، مینویسم که مبادا تنهایی به بودنم چون جبر جاودان بودن همخون شود . دوست دارم جبر جاودان بودنم را ، حظور تو معنابخشد.
من واسه تو منویسم / ای طلوع نیمه نزدیک!
<< از نوشتارهای تنها >>

به قلم رسای دکتر مهرداد افشار

dardhayam — Sat, 06 Oct 2007 22:38:18 GMT

استدراكي بايد كرد شايد!

در آمد:

1. آنچه مي‌‌خوانيد، نوشته‌اي است كه پس از گفتگوي من با رضاي عزيز، نويسندة وبلاگ دوست‌داشتني «گاهنوشت‌هاي يك ايراني» دربارة تحليل ارجمند او از وب‌نوشته‌هاي بهبد پرشان در وبلاگ «فالش» و بنا به درخواست صادقانة خود او شكل گرفت كه شايد هم روشن‌كنندة برخي بدفهمي‌‌ها از آن نوشته گردد و هم استدراكي باشد بر برخي از قطعه‌هاي آن!

2. بي‌شك بهبد پرشان با وبلاگ فالش يكي از دوستان و نويسندگان ارجمند ماست كه در زمينة هــــم‌جنـــ/س‌گـــــرايي قلم زده است و مي‌زند. وي چونان برخي ديگر از همگنان خويش به سبك و سياقي نسبتا فاخر و سنگين به نوشتن خاطراتي از خويش پرداخت كه هنوز هم ادامه دارد. واقعي يا مجازي بودن آن نيز اصلا مهم نيست؛ مهم اين است كه وي توانسته با نگاشتن اين خاطرات خوانندگان بسياري جذب كند كه برخي از آنان با دقت نوشته‌هاي وي را دنبال مي‌كنند و از خواندن آن لذت مي‌برند. و من نیز برخي از اين نوشته‌هاي زيبا را خوانده و لذت برده‌ام. و خرسندم كه همچنان اين فضاي مجازي با بودن دوستاني چون وي به حيات زيباي خويش ادامه مي‌دهد! و باز آنچه مهم است اينكه بهبد پرشان با فالش تأثير خود را بر جريان هم‌جـــنس‌گــرايـــ/ي و جامعة ه/م‌جنس‌گ/رايان گذاشته است. و همين كه كسي چنان مجذوب اين نوشته‌ها مي‌شود كه به شرح، تحليل و واكاوي آن مي‌پردازد، خود نشان از تأثير عميقي دارد كه اين نوشته‌ها پديد آورده است. اما جان كلام اينجاست كه بايد واقع‌بينانه نگاه كرد و اين تأثير را در همان حدّ واقعي خودش نشان داد، نه بيش و نه كم. روشن است كه همواره افراط و تفريط در حق كسي يا چيزي در نخستين قدم همو را به مسلخ مي‌برد. به هر روي، اگر برخي چون من، چيزي در اين زمينه گفته يا نوشته‌اند، تنها در حمايت از اين واقع‌بيني و پرهيز از افراط و تفريط بوده است. با اين حساب اين نوشته نه قصد آن دارد كه از ارزش فالش چيزي بكاهد و نه توان آن را دارد! فالش، فالش است و جايگاه واقعي هر چند کوچک خود را تاكنون داشته است و در ادامه نيز خواهد داشت و اين جايگاه را كسي به او اعطا نكرده است كه بخواهد پس بگيرد يا آن را فروكاهد.

دیده گانی که کاش نمی دیدند

dardhayam — Fri, 05 Oct 2007 21:09:18 GMT

نیزه ام

نیزه ام را بر میدارم

برای من قلمم

نیزه است

نیزه ام را به چنگ میگیرم

دستانم برایم

آخرین امید اند

نیزه ام را به دیدگانم فرو میکنم

تا عمل کرده باشم

به گفته آن رند همدرد

که میگفت :

بسازم خنجری نوکش زفولاد

زنم بر دیده تا دل گردد آزاد

یک ایرانی

14 مهرگان 86

------

یادداشت : آن روز که بهترین آن روزهایم با تمام قصاوت و بی رحمی اش گفت : " هرچه کمتر بدانی به نفع توست " دلم شکست ! ولی امروز که به آن روز میاندیشم ، میبینم راست میگفت ! انسان هرچه کمتر از درون هزار توی انسان ها سر در بیاورد ، آزاد تر است ! شاید اگر این شعر هم از اشعار آن روزها بود به "او" ی آن روزها تقدیم میکردم ! ولی نیک تر میدانم که به هم "او"ی این روز ها تقدیم کنم ...