ترانه از نو

ترانه باران کن

            خانه ات را

                        بنوا سازی از نو ترانگی

                                                بخوان از سرزمین مادری

                                                                        نو ترانگی پیشه کن !

از روح زردشت

       از طرح مانی

                                 آهنگ سوروش

                                                  فریاد کوروش

                                                               عشق بیاموز !

بنویس بر پیله ی ننگ

                          بر روح یک سنگ

                                             بر گور یاران

                                                            بر قبر ایران !

از شوق فرهاد

                سرچشمه ای گیر

                                    بر سنگ جهلت ،

                                                    از عشق میهن

                                                                 آتش به پا کن !

تا تو بسوزی

            از نو بسازی

                           یک خانه ای تو ،

                                           از سر بگیری

                                                            ترانه از نو !

ترانه از نو !

یک سال پر هیاهوی دیگر گذشت ، سالی پر از درد و خون برای این مام ، سالی پر از جنایت ، یادش بخیر روزی که اولین پستم را نوشتم و در انتهایش آمد :

ما زنده به آنیم که آرام نگیرم                       موجیم که اسودگی ما عدم ماست

پس از آن در عالم شعر و ترانه به یاری شعری از دوستان دوباره ها ... را نوشتم ، شعری که سخن از ننگی میگوید که از قادسیه شروع گشته و در قم ادامه دارد. این را گفتم و قلم در دست به پیشواز شعر مادرم  رفتم و از وطن پیری گفتم که مانند مادری است بیمار و افسوس که هیچ فرزندی لایق این مادر نیست ، زان پس با ترانه پدرم گرامی داشتم ارزش های والای پدرم را و چه زیبا بود زمانی که این شعر را خواند !

برای معشوقم سرودم ای تموم زندگیم را  که از یک عشق سراسر شکست سخن میگفت ، نفرين بر خدايي كه دوست داشتن بلد نيست  سخن از بی مهری ها میگوید و انجا که برای تسکین دردم در به در به دنبال خدا بودم افسوس که او مرده است ، درود بر تو اي عامل نيستي و نبودن  را که سرودم نیت کردم که رخت بربندم اما نشد !

زندگي پوچ در پوچ  را در روزهایی نوشتم که جبر جاوید زندگی مرا شکست داد و بر آن پیروز نشدم . گم شدن در تو را روزی نوشتم که پس از او ، یک او دیگر به زندگانیم قدم نهاد . نفرين بر او  را در روزهایی نوشتم که نمیدانستم با بی مصرفی ام پس از آن فاجعه شوم چگونه کنار بیایم ، نفرين دنيا  را نوشتم زیرا او رفت و من ماندم و نفريني ، نميدانم كجا خواندم :‌ " ادبيات ، نعمت نيست ،‌لعنت است " !‌ آري تا لعنت نشوي و لعنت نكني ، قلمت به سخن نميافتد !

وطن پيشه ( تقديم به م. شهرام )  را به دوستی تقدیم کردم که به زلالی اب می نویسد و می سراید !

موش كور یک عقیده فلسفی است نه کم نه بیش و بعد از آن يك روز خوب ... را آرزو کردم برای من ، برای تو ، برای ما و برای این مام !

كوك تازه (‌ در پاسخ به شعر محمد مهدي مرادي ) را در پاسخ به سروده ای از دوست وطن پیشه ام سرودم و اوني كه نمي دونه ... (‌شبانه هاي من )‌  را برای دوستی نوشتم که مهر سکوت بر دهانم کوبید همان که برایش يادگار  را نوشتم و همان که دفتر شعر پیله سکوت را مالک است باشد که در این دنیای پوچ ارثیه ای برای معشوقانم به جا گذاشته باشم .

در دنیای نوشتار ، چه بود و چه شد نخستین نوشته من در این وبلاگ است ،  قصه يك كوك تازه  را در راستای کوک تازه ام نوشتم ، مرا ببخش (‌تصوير يك شكست )‌  را نوشتم اما این که مرا بخشید یا نه سوالی است بی جواب ،  شبانه های جنون   از لای  قلمم در رفت و همينه كه هست !‌ (‌ از سر تنهايي )‌ را نوشتم بدان امید که در تنها کده ام ارامش بیابم !

به خشنودي اهورا مزدا را برای نوروزمان نوشتم و سپس بيا تا گل برافشانيم (‌ خطي نو بر ديواري خط خطي )  را نوشتم و بر دیواری که در این خانه با جنون و عصیانم خط خطی کرده بودم خطی نو و طرحی نو کیشدم !

در 19 فروردين سالمرگ صادق هدايت  را به یاد آوردم و سپس داستان كاتر پيلار  را به شما تقدیم نمودم سپس از نيچه تا هدايت  که یک نوشته ساده است و از روی سادگی  و سپس به طرح نور را نوشتم و هر آنچه که میاندیشم تا امروز را عیان نمودم و در مهرباني كي سر آمد گرامی داشتم یاد و خاطره تنها را که به خاک سپرده امش و در انتها هم پس از هزار و چهارصد سال ( اثري از شجاع الدين شفا )‌  رادر معرفی کتابی به غایت ناب نوشتم ....

آری در این یک سال نوشتم و سرودم و سایر پست ها نیز آثار دیگران است و همه وصف حال من در گذشته  هستند ! آن روز که قلم به دست گرفتم برای برپایی این خانه " زنده به آن بودم که آرام نگیرم ... " و امروز چنین زمزمه میکنم :

من آن موجم که آرامش ندارم                      به آسانی سر سازش ندارم

آری یک سال گذشت  و همچنان مینویسم شاید ...

یک ایرانی

9 خرداد 86