چیز هایی که میگویم بدان دلیل نیست که بدان‌ها می‌اندیشم ، بلکه بیشتر آنها را به هدف ویران گری خویشتن می‌گویم تا دیگر ناگزیر نباشم بیندیشیم ، تا بتوانم مطمئن شوم که از اینجا به بعد آن ها زندگی خود را بیرون از من ادامه خواهند داد و یا خواهند مرد، به مرگی که من ناگزیر نخواهم بود خود را در آن باز شناسم.
( میشل فوکو )

سوختن در آتش خویشتن را خواهان باش . بی خاکستر شدن کی نو توانی شد ؟
(فردریش نیچه - چنین گفت زرتشت)

كسي چه مي‌داند؛ شايد اين جهان جهنّم سيّاره‌اي ديگر باشد.
(آلدس هالسكي)

هر آنکس که دارد هش و رای و دین
پــس از مــرگ بـر مــن کـند آفـریـــن
( فردوسی کبیر )

دریغا که بار دگر شام شد
سرا پای گیتی سیه فام شد
همه خلق را گاه آرام شد
به جز من ، که رنج و غمم شد فزون .
جهان را نباشد خوشی در مزاج ،
به جز مرگ نبود غمم را علاج ،
ولیکن در آن گوشه در پای کاج ،
چکیده است بر خاک سه قطره خون .
( صادق هدایت – سه قطره خون )