گرمی یک فاحـــشه

هنوز دستانم سرد است

هنوز آتشی از جنس سخاوت

                    _ نیافته آم _ 

هنوز قلبم

        به یاد زمان هایی که از دست داده ام

میتپید و گه گاه

               تمنای استراحت دارد از من !

هنوز فکرم ، این پوچ تو خالی

                    کار میکند

                           شغل اصلی اش

یاد آوری آنهاست که در خوابم

                                    میبنمشان !

                    و این آه سرد ،

                           این سرمای سخت ،

                                              این درد گران ،

مغز پوچم را سرد تر و خالی تر میکند

                        تا گذر گاه آنان که در خاندان خاطراتم

و از خانه مغزم عبور میکنند را ،

                        به جهنمی سرد تبدیل سازد

یخ کردم و هنوز

آتشی از جنس سخاوت نیافته ام !

                     و نا گاه سخنی گرمم میکند

          به یاد آن دوستی میافتم ،

                      که میگفت :

" تو هنوز به گرمی یک فاحشه ای "

یک ایرانی

مهرگان 86

-----

یادداشت : اگر نامش را بتوان شعر گذاشت ، شاید هم نوشته یا هر چرند دیگری ، دو دستی تقدیمش میکنم به انگیما ! ...

ناگفته ها

پسرک حرفها دارد

            برای گفتن

                 برای شکستن سکوتی

            که عمری است

            با او و ذرات تنش

با او و سخاوت و سنگدلی اش

- همخون شده است -

برای گفتن ناگفته ها

            برای بازگو کردن

                        هر آنچه که نگفته است ....

>>هر آنچه که نگفته ام <<

=======

یادداشت : دفتر خاطرات هر آنچه که نگفته ام ، قصه ی تلخی است ، لابلای موج قصه های تلخ و شیرین من و ما ، با او همسفر شوید !

یک ایرانی

مهرگان 86

من سعی خواهم کرد آنچه را که یادم هست ، آنچه را که از ارتباط وقایع در نظرم مانده بنویسم ، شاید بتوانم راجع به آن یک قضاوت کلی بکنم ، نه ، فقط اطمینان حاصل بکنم و یا اصلا خودم بتوانم باور کنم - چون برای من هیچ اهمیتی ندارد که دیگران باور بکنند یا نکنند – فقط میترسم که بمیرم و هنوز خودم را نشناخته باشم . ( صادق هدایت – بوف کور )

من آنقدر خاطره دارم که گویی هزار سال عمر کرده ام . ( شارل بودلر )

            یاد قدیم افتادم امشب ، یاد اون روزایی که از این وبلاگ به وبلاگ "مکانی برای تنهایی تو " پنهاه بردم ، اونجا اسمم یک ایرانی نبود بلکه تنها بودم ! تنهای تنهای تنها! شاید سزاوار ترین اسمی که برای من میتوان تصور کرد همین تنها بوده و هست ، جنب جوش پسرک تنها در نوع خود بی نظیر بود ! از یک ساده گی بیش از حد شروع شد و به یک غرور لامصب رسید ! واقعا روزهای خوبی بود ! شاید اونجا به جای مکانی برای تنهایی ، بیشتر مکانی برای جستجوگری و با خبر شدن بود ! در روحیه تنها یک حس تنهایی و یک حس فضولی همزمان و مشترکا مینوشتند ، حرف میزدند و مهمترین ویژگیِ تنها ، خبر ساز بودن او بود !

شاید برای خودم هم درک تفاوت های تنها و یک ایرانی ، عجیب و بعضا غیر ممکن باشد ! چه شد که تنها آنقدر شکست ، آنقدر نابود شد تا در ترانه رفتنی که در وبلاگش منتشر کرد ، به گفته خودش به انتها رسید ! چه شد که به وبلاگ نبشتار پناه برد ! چه شد که از آنجا هم فرار کرد ، چه شد به اینجا پناه آورد ! ؟

سوالانی است که برای صاحب دو چهره ی تنها و یک ایرانی ، جوابشان غیر ممکن و نیاز مند گذر روزهاست !

باری ! از سوی دیگر تنها بسیار رنجور شده بود ، شاید در نوشته زنگ خشم و جنون اش ، بتوان این رنجوری و این تنهایی آن روزهای من تنها را درک کرد ! با این حال تنها مغرور بود ! !  تا جایی که در وبلاگش مینویسد "همای گو مفکن سایه شرف هرگز * بر آن دیار که طوطی کم از زغن باشد " ! اری آنچنان غروری در تنها بود که خود را طوطی میدید ! و ناگهان 4 پست غمگین در وبلاگش و پایان کار ! ادرسی در بالای وبلاگ تنها درج میشود ! و بازهم بیشتر گم میشود ! خود را در حضور عزیز ترین دوستش نفرین میکند اگر باز گردد ، ولی کور خوانده فصل ترانه هایش آغاز میشود ! هیچ وبلاگی برای نوشتن باقی نیست جز " گاهنوشت های یک ایرانی " باز هم کوچ بازهم در به دری به خاطر درد قلم ! و نوشتن در این وبلاگ ! تنها دیگر تنها نبود ! سراپا نا امیدی ! که در اشعار آن روزهایش موج میزد ! حتی به اسم تنها هم دیگر توجه نکرد و یک ایرانی شد ! و آرشیوی که گویای فراز و نشیب و شکست و امید های پسرک 19 ساله هست !

باری تنها برای خیلی ها خاطره ها دارد ! از رفتن پدرام رضوی و قصه ها و تهمت هایی که تنها را نشانه میگیرد تا پوریایی که با برخورد جازمانه تنها مواجه میشود ! حتی قصه های بابک ! تنها سر درگمی شدیدی دارد ، بیش از حد شدید ! همه جا به دنبای کسی است ! دنبال راهی برای پرواز ! یک دریچه را میخواهد ! تنها در اوج مشکلات روحی بازهم شیطنت خود را دارد ! زمانی که از بازگشت دم میزند نام نوشته اش را در اوج تنهایی و فشارهای روحی ، به شوخی relaxation میگذارد !

معلوم نیست که شاعر است محقق است ، داستان نویس است ، منتقد است یا موافق ! با این حال همه را به بازی میکشد ، همه باید بازی کنند ، قمار سختی است مقابله با یک گزارشگر جوان ! ! !

تنها خط به خط اش با مذهب میجنگد ! تنها ترحم ندارد ! هرکه باشد باشد ! حتی پدرام رضوی را هم به چالش میطلبد ! ترس برایش بی معناست ! و ناگهان ترانه رفتنی اورا با خود میبرد ! و به انتها میرسد و در یک کامنت که برای خودش میگذارد ، میگوید "یک قدم فاصله من تا انتهاست ! " جمله ای که آرش آسمانی  نیز ، گفت و رفت !

تبلورم در تنها را دوست دارم ، زیرا تنها جسور بود ، تنها بی مرز بود ، تنها پر از وهم و ترس ماندن و آرزو و توهم رفتن بود ! آن چه بر تنها از تنها بودن تا بازگشت در چهره ی یک ایرانی گذشت ! قصه ای ست تلخ و شیرین ، قصه ای که در روزگارهایی که پیش روی ماست ! بی شک خواهمشان گفت ! بی شک باز هم تاریخ غیر قابل تغییرم را نیز به نقد خواهم کشید ! بی شک دستانم خالی نخواهد بود از سیر و سلوک در چهره تنها !

باری یک ایرانی ! این چهره ، آرامشی دارد ، صبر و متانت و شیطنت های خاص خودش را ! بی حد و مرز آزادی می خواهد ، برای همه هم میخواهد ! یک ایرانی قصه تلخ و شیرین قصه اش را شعر میکند ، ترانه میکند داستان میکند و فقط با نوشته اش زنده است نه با جسارت محض و غرور بی حد تنها ! یک ایرانی تا اینجای قصه بسیار تلخ و شیرین را در ذهنش انبار کرده تا شاید روزی قصه ها بنویسد ، فعلا که در بند تن و وطن اسیر است ...

از اعماق سرگردانی و پوچی و انتهای تنهایی یک موجود خسته و سرگردان برایت مینویسم ، میخواهم با رنگ سیاه ، سیاهی روزهایم و با رنگ بی رنگی ، زلالی اشکهایم در شبانگاه را به تو نشان دهم . مینویسم تا اندکی از غم هایم کم شود، مینویسم که مبادا تنهایی به بودنم چون جبر جاودان بودن همخون شود . دوست دارم جبر جاودان بودنم را ، حظور تو معنابخشد.
من واسه تو منویسم / ای طلوع نیمه نزدیک!
<< از نوشتارهای تنها >>

استدراكي بايد كرد شايد!

در آمد:

1.  آنچه مي‌‌خوانيد، نوشته‌اي است كه پس از گفتگوي من با رضاي عزيز، نويسندة وبلاگ دوست‌داشتني «گاهنوشت‌هاي يك ايراني» دربارة تحليل ارجمند او از وب‌نوشته‌هاي بهبد پرشان در وبلاگ «فالش» و بنا به درخواست صادقانة خود او شكل گرفت كه شايد هم روشن‌كنندة برخي بدفهمي‌‌ها از آن نوشته گردد و هم استدراكي باشد بر برخي از قطعه‌هاي آن!

2.  بي‌شك بهبد پرشان با وبلاگ فالش يكي از دوستان و نويسندگان ارجمند ماست كه در زمينة هــــم‌جنـــ/س‌گـــــرايي قلم زده است و مي‌زند. وي چونان برخي ديگر از همگنان خويش به سبك و سياقي نسبتا فاخر و سنگين به نوشتن خاطراتي از خويش پرداخت كه هنوز هم ادامه دارد. واقعي يا مجازي بودن آن نيز اصلا مهم نيست؛ مهم اين است كه وي توانسته با نگاشتن اين خاطرات خوانندگان بسياري جذب كند كه برخي از آنان با دقت نوشته‌هاي وي را دنبال مي‌كنند و از خواندن آن لذت مي‌برند. و من نیز برخي از اين نوشته‌هاي زيبا را خوانده و لذت برده‌ام. و خرسندم كه همچنان اين فضاي مجازي با بودن دوستاني چون وي به حيات زيباي خويش ادامه مي‌دهد! و باز آنچه مهم است اينكه بهبد پرشان با فالش تأثير خود را بر جريان هم‌جـــنس‌گــرايـــ/ي و جامعة ه/م‌جنس‌گ/رايان گذاشته است. و همين كه كسي چنان مجذوب اين نوشته‌ها مي‌شود كه به شرح، تحليل و واكاوي آن مي‌پردازد، خود نشان از تأثير عميقي دارد كه اين نوشته‌ها پديد آورده است. اما جان كلام اينجاست كه بايد واقع‌بينانه نگاه كرد و اين تأثير را در همان حدّ واقعي خودش نشان داد، نه بيش و نه كم. روشن است كه همواره افراط و تفريط در حق كسي يا چيزي در نخستين قدم همو را به مسلخ مي‌برد. به هر روي، اگر برخي چون من،  چيزي در اين زمينه گفته يا نوشته‌اند، تنها در حمايت از اين واقع‌بيني و پرهيز از افراط و تفريط بوده است. با اين حساب اين نوشته نه قصد آن دارد كه از ارزش فالش چيزي بكاهد و نه توان آن را دارد! فالش، فالش است و جايگاه واقعي هر چند کوچک خود را تاكنون  داشته است و در ادامه نيز خواهد داشت و اين جايگاه را كسي به او اعطا نكرده است كه بخواهد پس بگيرد يا آن را فروكاهد.   

نیزه ام

نیزه ام را بر میدارم

            برای من قلمم

                        نیزه است

نیزه ام را به چنگ میگیرم

            دستانم برایم

                        آخرین امید اند

نیزه ام را به دیدگانم فرو میکنم

                        تا عمل کرده باشم

 به گفته آن رند همدرد

                                    که میگفت :

            بسازم خنجری نوکش زفولاد

                                    زنم بر دیده تا دل گردد آزاد

یک ایرانی

14 مهرگان 86

------

یادداشت : آن روز که بهترین آن روزهایم با تمام قصاوت و بی رحمی اش گفت : " هرچه کمتر بدانی به نفع توست " دلم شکست ! ولی امروز که به آن روز میاندیشم ، میبینم راست میگفت ! انسان هرچه کمتر از درون هزار توی انسان ها سر در بیاورد ، آزاد تر است ! شاید اگر این شعر هم از اشعار آن روزها بود به "او" ی آن روزها تقدیم میکردم ! ولی نیک تر میدانم که به هم "او"ی این روز ها تقدیم کنم ... 

" ... آری ما توقع داریم که سیر تحول یک نویسنده را بدانیم . جریان پرورش خوی و شخصیت و برداشت او را از زندگی بشناسیم (...)شناسایی کوچک ترین جزییات مربوط به او را دست کم نمیگیریم (...) تا این که بتوانیم از کلیه تحولات درونی او که منشا فعالیت های بعدیش شده است آگاه شویم . مخصوصا باز تکرار میکنم : خطوط ریز ، جزییات کوچک زندگی او را دست کم نگیرید . مجموع همین هاست که ماهیت آن شخص را روشن میکند و بدون این که بخود زحمت دهید عمق روح و کل وجود او را در می یابید ."

داستایفسکی Le temp 1861

آری سکوت باید کرد ...

برای بودن با تو

برای بودن باتو    

                        قصه ای تازه میخوام من

                                                تا بخونم توی قلبت

طرح آواز این رویا .

                        شکست تو ای غریبه

شکست این تیکه سنگه

                        یه خواب شبونه

                                    این بار

                                                نوشتن از دل تنگه

میترسم قصه این دل

            یه دفعه کابوس غم شه

                                    به جای این خواب لذت

                        همه چی غصه من شه .

ترسم از نبودنت نیست

                        ای سروده ی هبوطم

            ای نوازشگر خوبی

                        صاحب نیمه شب من .

نمیترسم از نبود

            اون تن و دار و ندارش

                        نمیترسم از سکوتت

                                    نمیترسم از محالت .

میترسم من از نبود

            اون دو چشم زادروزم

                        اون دوتا همرنگ نور و

                                    اون دل پر از غرورم !

برای بودن باتو    

                        قصه ای تازه میخوام من

                                                تا بخونم توی قلبت

طرح آواز این رویا .

یک ایرانی

شروع مهرگان 86

یادداشت : روز شروع مهرگان 86 خواب و رویا برایم چنین سرود !