شهر گناه

واسه عشقی مینوشتم

دیدم که توی یه شهرم

تو یه شهر ساکت و سرد

همیشه شب ، همیشه درد

اونجا همش بود رنگ غم

سرزمین گناه و ماتم

***

اول این شهر گناه

می رسه وقت مرگ ماه

جون میگیرن آرزوها

از دست میرن دقیقه ها

توی این شهر سیاه

واسه من نمونده راه

***

توی این شهر سیاه

منم و غربت ماه

منم و یه دل پر از آرزو

یه خونه بی رنگ و بو

منم و گل های کینه

منم و بغضی تو سینه

***

 توی این شهر که سیاس

شب ساعت ستاره هاس

ستاره های بی کسی

کوله بارشون دلواپسی

ستاره ی من غم به دوش

از من میپرسه پس گناه کوش

***

بهش میگم آروم بمون

با صدای من ، تو بخون :

قصه ی این شهر گناه

با یه عالم دل سیاه

به سر میاد اون روزی

که عشقتو می بوسی  

***

بیا با من توی این شهر

همصدا شو تا سحر

بخون از عشق ستاره

فراموش کن شب سیاهه

درسته که شب سیاهه

واسه ت هدیه بوسه میاره

***

این بود قصه شهر گناه

آخر شب و مرگ ماه

اما بازم یه خوبی داره

که واسه ت ستاره میاره

ستاره ام باز غم به دوش

از من میپرسه پس گناه کوش

...

یک ایرانی

روح سرکش

بر روح سردم می نگرم من

در چهره ی او میشکنم من

من یک سراب پر از تلاطم

در یک نگاه پر بوسه ام گم

در این سراب پر از حسرت ام

ترانه ای تو همچون رخوت ام

ای روح ساکت ، سرد و خموشی

اما چون دریا پر از خروشی

برای تو من ، ای روح سرکش

سنگ قبری ام با طرح نحسش

من با ترانه از تو نوشتم

بی آشیانه از تو نوشتم

ای روح سرکش من یک سکوتم

دردها و غصه در تار و پودم

من به گور خود ایستاده بودم

آوایی از تو شنیده بودم

با یک سکوت پر از شهامت

نوشتم تو را ، رنگ حماقت

با من نمان تو ای بی سخاوت

رهایم بکن در این نهایت

هنوز به گورم ایستاده ام من

روح سرکش را خود کشته ام من

با من نخوان تو ، ای طرحی از هیچ

رهایم بکن ، بر من تو مپیچ

یک ایرانی

19/3/86

یادداشت : به گمانم ، انسان هایی  که در پس یک باد ، عشق تازه میکنند و آوای سوته دلی را از یاد میبرند ، همان طرحی از هیچ اند ، زیرا عشق طرحی از نور است و طرح هیچ راهی است به سوی بی نهایت حماقت ها !

فصل تکرار

خسته ام از فصل تکرار

خسته ام از رخوت تن

میمونه یه دنیا غصه

همیشه واسه شب من

می خونم من از ستاره

تا تموم نشه این آواز

نفسم نگیره اینجا

نشکنم تو غصه ها باز

برا چشمی من میخونم

که واسه قلبی عزیزه

با اولین اشک یه عاشق

معشوق هم اشک میریزه

خستگی هامو من اینجا

واسه عاشق ها میخونم

تا طلوع صبح صادق

توی قلباتون می مونم

خسته ام از فصل تکرار

خسته ام از رخوت تن

شاید این بار جای غصه

بخونم از چشم تو ، من

یک ایرانی

از گریه تا گریه

نمی تونم که عاشق شم

دوباره، با دلی خسته

صداقت راهِ قلبم بود

ندونستم که بُن بسته

مسافر از دیارِ تو

به سویِ شهرِ خاموشم

به مقصد می رسم امّا

سیابختی فراموشم

***

تموم رسمِ این تقدیر

سفر از گریه تا گریه س

برای نو شدن دیره

که هم درد و دوا گریه س

همیشه کارِ دل بوده

جنونِ لحظه ی آخر

شبِ تصویرِ یک عاشق

میونِ قابِ خاکستر

***

چرا از آخرِ قصّه

سرودم، تو نپرسیدی

به زخمِ انتظارِ من

چه بی رحمانه خندیدی

تو صُبح ِ قحطی ِ دیدار

یه سینه واژه پرپر شد

نفس، تبعیدی ِ بغض ُ

قفس، باغِ کبوتر شد

محمد مهدی مرادی

پاییز 1384

یک روز دیگه گذشت ، یه روز دیگه ، یه روز دیگه ، میگذرن و من میمونم با یه دنیا امید ، میترسم از روزی که امیدم نا امید بشه ، میترسم از گذر عمر م از این که یه روزی مثل امروز که جوونم، باید پیری و فرسوده گی رو تحمل کنم ، وهم دارم از این فرداهای نامعلوم ، شاید یه روز که رفتم این نوشته ها با معنا بشه ، مهم اینه که معنای نوشته ام و معنای خودم را تا بودنم در نخواهند یافت .

باری !  این روزها من هستم و مادرم ، مادری که هیچ گاه مرا در نیافت ، مادری که هرچه برایش گفتم ناشنیده گرفت مادری که دوستش دارم ، اما نمیدانم برای چه پای مرا به این سرای دون باز نمود ، نمیدانم به کدامین جرم و گناه باید باشم و همیشه نیز نقاب به صورت بزنم ! به گمانم این شعر نادر نادر پور نیز همخونی میکند با این روزهای تنهایی ... :

نامه

مادر! گناه زندگيم را به من ببخش
زيرا اگر گناه من اين بود ، از تو بود
هرگز نخواستم كه ترا سرزنش كنم
اما ترا به راستي از زادن چه سود ؟
در دل مگو كه از تو و رنج تو آگهم
هرگز مرا چنانكه خودستي گمان مدار
هرگز فريب چهره ي آرام من مخور
هرگز سر از سكوت مدامم گران مدار
من آتشم كه در دل خود سوزم اي دريغ
من آتشم كه در تو نگيرد شرار من

دردم يكي نبود كه زودش دوا كني
آن به كه دل نبندي ازين پس به كار من
مادر !‌ من آن اميد ز كف رفته ي توام
كز هر چه بگذري ، نتواني بدو رسيد
زان پيشتر كه مرگ تنم در رسد ز راه
مرگ دلم ز مردن صد آرزو رسيد
هر شب كه در به روي من آهسته واكني
در چشم خوابناك تو خوانم ملامتت
گويي به من كه باز چه دير آمدي ، چه دير
بس كن خداي را كه تبه شد سلامتت
از بيم آنكه رنج ترا بيشتر كنم
مي خندمت به روي و نمي گويمت جواب
مادر! چه سود ازين كه بهم ريزم اين سكوت ؟
مادر !‌ چه سود از اين كه براندازم اين نقاب ؟
تا كي بدين اميد كه ره در دلم بري
بندي نگاه خود به نگاه خموش من ؟
تا كي همين كه حلقه به در آشنا كنم
آهنگ گامهاي تو آيد به گوش من ؟
مادر !‌ من آن اميد ز كف رفته ي توام
درد مرا مپرس و گناه مرا ببخش
داني ، خطاي بخت من است آنچه مي كنم
 پس اين خطاي بخت سياه مرا ببخش
مادر !‌ تو بي گناهي و من نيز بي گناه
اما سزاي هستي ما ، در كنار ماست
از يكدگر رميده و بيگانه مانده ايم
وين درد ، درد زندگي و روزگار ماست

نادر نادر پور

این روزها بهار – فصل ترانه های من – روبه انتهاست ، بهار آمد و رفت و من ماندم و همان نفرینی که پیشتر گفتم و من ماندم و نفرین هایم ! بهار میرود و فصل ترانه هایم به گمانم به انتها خواهد رسید ، نمیدانم، باری گمان میکنم که این شعر شاملو وصف حال این روزهای من است :

بهار خاموش

بر آن فانوس که ش دستی نیفروخت

بر آن دوکی که بر رف بی صدا ماند

بر آن ایینه زنگار بسته

بر آن گهواره که ش دستی نجنباند

بر آن حلقه که کس بر در نکوبید

بر آن در که ش کسی نکشود دیگر

بر آن پله که بر جا مانده خاموش

کسش ننهاده دیری پای بر سر –

بهار منتظر بی مصرف افتاد !

به هر بامی درنگی کرد و بگذشت

به هر کوئی صدائی کرد و استاد

ولی نامد جواب از قریه نزدشت .

نه دود از کومه ئی برخاست در ده

نه چوپان به صحرا دم به نی داد

نه گل روئید ، نه زنبور پر زد

نه مرغ کد خدا برداشت فریاد

به صد امید آمد ، رفت نومید

بهار – آری بر او نگشود کس در .

در این ویران به رویش کس نخندید

کسی تاجی زگل ننهاد بر سر .

کسی از کومه سر بیرون نیاورد

نه مرغ از لانه ، نه دود از اجاقی .

هوا با ضربه های دف نجنبید

گل خود روی برنامد زباغی .

نه آدم ها ، نه گاو آهن ، نه اسبان

نه زن ، نه بچه ... ده خاموش ، خاموش .

نه کبک نجیر میخواند به دره

نه بر پسته شکوفه میزند جوش .

به هیچ ارابه ای اسبی نبستند

سرود پتک آهنگر نیامد

کسی خیشی نبر از ده به مزرع

سگ گله به عوعو در نیامد .

کسی پیدا نشد غمناک و خوشحال

که پا بر جاده خلوت گذارد

کسی پیدا نشد در مقدم سال

که شادان یا غمین آهی بر آرد .

غروب روز اول لیک ، تنها

درین خلوتگه غوکان مفلوک

به یاد آن حکایت ها که رفته ست

زعمق برکه یک دم ناله زد غوک ...

بهار آمد ، نبود اما حیاتی

در این ویران سرای محنت آور

بهار آمد ، دریغا از نشاطی

که شمع افروزد و بگشایدش در  !

احمد شاملو

ترانه از نو

ترانه باران کن

            خانه ات را

                        بنوا سازی از نو ترانگی

                                                بخوان از سرزمین مادری

                                                                        نو ترانگی پیشه کن !

از روح زردشت

       از طرح مانی

                                 آهنگ سوروش

                                                  فریاد کوروش

                                                               عشق بیاموز !

بنویس بر پیله ی ننگ

                          بر روح یک سنگ

                                             بر گور یاران

                                                            بر قبر ایران !

از شوق فرهاد

                سرچشمه ای گیر

                                    بر سنگ جهلت ،

                                                    از عشق میهن

                                                                 آتش به پا کن !

تا تو بسوزی

            از نو بسازی

                           یک خانه ای تو ،

                                           از سر بگیری

                                                            ترانه از نو !

ترانه از نو !

یک سال پر هیاهوی دیگر گذشت ، سالی پر از درد و خون برای این مام ، سالی پر از جنایت ، یادش بخیر روزی که اولین پستم را نوشتم و در انتهایش آمد :

ما زنده به آنیم که آرام نگیرم                       موجیم که اسودگی ما عدم ماست

پس از آن در عالم شعر و ترانه به یاری شعری از دوستان دوباره ها ... را نوشتم ، شعری که سخن از ننگی میگوید که از قادسیه شروع گشته و در قم ادامه دارد. این را گفتم و قلم در دست به پیشواز شعر مادرم  رفتم و از وطن پیری گفتم که مانند مادری است بیمار و افسوس که هیچ فرزندی لایق این مادر نیست ، زان پس با ترانه پدرم گرامی داشتم ارزش های والای پدرم را و چه زیبا بود زمانی که این شعر را خواند !

برای معشوقم سرودم ای تموم زندگیم را  که از یک عشق سراسر شکست سخن میگفت ، نفرين بر خدايي كه دوست داشتن بلد نيست  سخن از بی مهری ها میگوید و انجا که برای تسکین دردم در به در به دنبال خدا بودم افسوس که او مرده است ، درود بر تو اي عامل نيستي و نبودن  را که سرودم نیت کردم که رخت بربندم اما نشد !

زندگي پوچ در پوچ  را در روزهایی نوشتم که جبر جاوید زندگی مرا شکست داد و بر آن پیروز نشدم . گم شدن در تو را روزی نوشتم که پس از او ، یک او دیگر به زندگانیم قدم نهاد . نفرين بر او  را در روزهایی نوشتم که نمیدانستم با بی مصرفی ام پس از آن فاجعه شوم چگونه کنار بیایم ، نفرين دنيا  را نوشتم زیرا او رفت و من ماندم و نفريني ، نميدانم كجا خواندم :‌ " ادبيات ، نعمت نيست ،‌لعنت است " !‌ آري تا لعنت نشوي و لعنت نكني ، قلمت به سخن نميافتد !

وطن پيشه ( تقديم به م. شهرام )  را به دوستی تقدیم کردم که به زلالی اب می نویسد و می سراید !

موش كور یک عقیده فلسفی است نه کم نه بیش و بعد از آن يك روز خوب ... را آرزو کردم برای من ، برای تو ، برای ما و برای این مام !

كوك تازه (‌ در پاسخ به شعر محمد مهدي مرادي ) را در پاسخ به سروده ای از دوست وطن پیشه ام سرودم و اوني كه نمي دونه ... (‌شبانه هاي من )‌  را برای دوستی نوشتم که مهر سکوت بر دهانم کوبید همان که برایش يادگار  را نوشتم و همان که دفتر شعر پیله سکوت را مالک است باشد که در این دنیای پوچ ارثیه ای برای معشوقانم به جا گذاشته باشم .

در دنیای نوشتار ، چه بود و چه شد نخستین نوشته من در این وبلاگ است ،  قصه يك كوك تازه  را در راستای کوک تازه ام نوشتم ، مرا ببخش (‌تصوير يك شكست )‌  را نوشتم اما این که مرا بخشید یا نه سوالی است بی جواب ،  شبانه های جنون   از لای  قلمم در رفت و همينه كه هست !‌ (‌ از سر تنهايي )‌ را نوشتم بدان امید که در تنها کده ام ارامش بیابم !

به خشنودي اهورا مزدا را برای نوروزمان نوشتم و سپس بيا تا گل برافشانيم (‌ خطي نو بر ديواري خط خطي )  را نوشتم و بر دیواری که در این خانه با جنون و عصیانم خط خطی کرده بودم خطی نو و طرحی نو کیشدم !

در 19 فروردين سالمرگ صادق هدايت  را به یاد آوردم و سپس داستان كاتر پيلار  را به شما تقدیم نمودم سپس از نيچه تا هدايت  که یک نوشته ساده است و از روی سادگی  و سپس به طرح نور را نوشتم و هر آنچه که میاندیشم تا امروز را عیان نمودم و در مهرباني كي سر آمد گرامی داشتم یاد و خاطره تنها را که به خاک سپرده امش و در انتها هم پس از هزار و چهارصد سال ( اثري از شجاع الدين شفا )‌  رادر معرفی کتابی به غایت ناب نوشتم ....

آری در این یک سال نوشتم و سرودم و سایر پست ها نیز آثار دیگران است و همه وصف حال من در گذشته  هستند ! آن روز که قلم به دست گرفتم برای برپایی این خانه " زنده به آن بودم که آرام نگیرم ... " و امروز چنین زمزمه میکنم :

من آن موجم که آرامش ندارم                      به آسانی سر سازش ندارم

آری یک سال گذشت  و همچنان مینویسم شاید ...

یک ایرانی

9 خرداد 86

پیله سکوت ...

شب شده باز نازنینم

قصه هام از گریه پره

            قلبم دیگه خسته شده

            از من و این یه حنجره

            دوست نداره که بخونم

            از تو و این همه گله.

توخوب بخواب دلبرکم

دنیا به آخر می رسه

            یه روز میاد که بی کسی

            مثل کابوس یا حادثه

            مجبور میشی پنهون کنی

            عاشقیتو بین دلا

                                    به این امید که یک شبی

                                    عاشق بشی به یک نگاه

                        تو خوب بخواب دلبرکم

                        دنیا به آخر می رسه

شاید تو پیله ی سکوت

ترانه ای سر برسه ...

دفتر شعر "پیله سکوت" یادگاری است از یک دوستی زیبا ، که در گذر روزگار به انتها رسید ...

پیله سکوت

یک ایرانی