نفرین دنیا .....

باز اومدم برای تو

ای آخرین نفسام

کاشکی بشی همه کسم

حتی برای یک نگاه

کاشکی که فریاد بزنی

دوست دارم عاشقتم ....

نفرین دنیا به دلم

که عاشق یه سنگ شده

اونی که تا ابرا میرفت

حالا دیگه ، منتظر مرگ شده  .

نفرین دنیا یه دلم

آخه تو دیگه از کجا

دردی شدی رو دردهام

لعنت به روح زندگی

که این جوری برام می خواد .

نفرین دنیا به دلم

نفرین من هم به دلت ....

اگه تا آخر اون ثانیه ها رسیدی ، هیچ

اما اگه نیومدی ، اینو بدون

بعد تو من

مشتری مرگ شدم ....

یک ایرانی

نظر های شما مرا در ادامه راه یاری می دهد

این هم هدیه ای دیگر برای شما

کتاب خیانت به امید اثر دکتر بنی صدر که جهت دانلود به حضورتان تقدیم گردید...

این کتاب در3 وبلاگم تحت عنوان های :

دردهای ایران زمین

گاهنوشت های یک ایرانی

عکس هایی که حرف می زنند

قرار داده می شود و مکان دائم برای دانلود این کتاب گاهنوشت های یک ایرانی می باشد ....

یک ایرانی که در آنسوی سکوت حرف هایی بسیار برای گفتن دارد گاه در پس لنز دوربین سخن می گوید و گهگاهی هم با زبان رسای شعر و دورادور با مقالات سیاسی .

همچنان  اگر کتابی مد نظر داشتید به من اطلاع دهید تا برایتان فراهم کنیم

هدف من آگاه کردن شماست ، من مسئول حرف دیگران نیستم ...

تشکر

این هم لینک دانلود

http://www.4shared.com/file/2105892/712a8644/___online.html

پیش از این در وبلاگ دردهای ایران زمین ام ، در مطلبی تحت عنوان فقر قول دادم متن کامل شعر مصائب زمین را در وبلاگ گاهنوشت های یک ایرانی قرار می دهم و این جا هم به وعده خود جامه  عمی می پوشانم ...

مصائب زمین

انتهای همه دعاها

به فرشته ای در بارگاه می رسد

بی کم و کاست

و به نظر خداوندگار می رسد ...

و آدمیان خوشخیال پر توقع

به انتظاری موهوم

در ابتدای دعا ها نشسته اند

تا مزد بی منت گیرند .

و خداوندگار با لبخندی بر لب

تاج عدالت بر سر!

شمشیر قسمت در دست

امشاسپندان در بر

و حسابگری ای بی پایان/ بر آسمان ها می لمد و

کاتبانش را به ثبت ترغیب میکند ...

ثبت گلایه ها / پشیمانی ها

گریه ها

و خنده ها ...

خنده :

            به کردار بی منطق زندگی

            به زندگی ....

            که افکار بی انتهای خداوندگار

                                    آن را

               در دونیم روشنایی و ظلمت

               زهرآبه می کند و به کام تلخ تکرار مردمان میریزد .

ثبت به یاد آوردن این که : اوه ... خدایی هم هست !!

و تعبد، تعبدِ

از روی اجبار مردم ریاکار

که در پشت پلک های بسته شان

نیازمندیشان را، اندازه می گیرند و

                        به سجده می افتند.

                        نه کم... نه زیاد...!!

-          فریب بزرگ!!!

و من در ابتدای و انتهای تمام سوالهایم

تنها به حجم بزرگی از مردم می رسم ،

انباشته از ریا و تزویر

در دالانهایی در هم و مغشوش...

از باید ها و نباید های عبوس

و خداوندی که به هیچ نیز نیازمند نیست

و آزمندیی که

با رکوع و سجودی لجوجانه

                                                            هیچ گاه بر آورده نمی شود .....-

چه خوشآیندست

برای خداوندگاری که

خالق همه چیز است

بدبختی ها، خوشبختی ها...!!

- آه.. نه !! بدبختی ها مخلوق شیطان است ...

                                                            و خداوندگار (که دوزخ هنر آفرینش اوست) بی

تقصیر .... !!!!!!-

*******

گرچه شاید انوار دعاها

هیچ گاه به عرش نرسد

گرچه شاید صدای خفه ی مردمان رنجور

با شکمهایی گرسنه و بی ایمان

هیچ گاه

به گوش رهگذران خوش اقبال نرسد :

که روز هایشان پر از عدالت تقسیم شده است و

شبهاشان پر از کندوی عسل!!

آه اما

کاتبانی هستند که ثبت کنند همه چیز را

                                    دیگر ما را چه غم !!!!
راستی کسی چه می داند ؟

شبها در سوزناک هوای پاییز

زنی که در کوچه ی ما

زیر اندازش فرش خیابانست و

                        رو اندازش اسمان عریان

خداوند را چه صدا می کند

عدل !!

عادل !!!

و چرا خداوند کنار او نمی نشیند و

                        دستش را نمی فشارد

                                    و برایش معجزه ای از آسمان نمی آورد !!!

{معجزه ای که قرنهاست همه می دانند روزی خواهد رسید }

                                    مردم هر روز او را می بینند

            خودشان را بیشتر در لباس های گرم می پیچند و

                                    در  گوش هم نجوا می کنند :

                                    شاید

                                    او با کرداری اهریمنی زندگی کرده

                                                که سرانجامش بی پناهیست !

چه تصور پذیرنده ای برای مقیدان به اراده ی خداوند گار !!!!!

و اما ...

کاتبانی هستند که ثبت کنند همه چیز را

                                                دیگر مارا چه غم !!!

خداوندگار آن بالاها

شاید هم همین جا کنار ما !
گوش شنوایی دارد

اما دم نمی زند ...

ناله ی آن زن را می شنود

... آن زن ...

که خلاقیت خداوند را به بهایی ناچیز

برای تکه نانی

                                    پاره گوشتی ...

                                    چوب حراج می زند !!!

                                    (خداوندگار) اما دم نمی زند و

                                    شهوت را به ابلیس وا می نهد ؟؟؟؟!!!

او صدای تو را

پشت دیوارهای فرو ریخته ی خانه ات

                                    می شنود ...

اما ... دم نمی زند و

کودک گرسنه ات را وا می گذارد به اراده ی خداوندیش ؟؟؟!!!!

او

روزهای خونآجین زمین

بر تپه های جلجتا

شبهای بی ستاره وان و آرارات

در هلال حاصلخیز

و دل خون مادران سیاه پوش

در ساحل اروند را ....

می بیند ....

اما دم نمی زند

تا .....

مردمان ظلم و تعدی را کار ابلیس میدانند .....

دیگر خدا چه اراده ای دارد ....

                        برابر افکار سیاه ابلیس ؟!!!!

آه .... از تفسیرهایی که مخلوق تو

برای هر کردارش بافته است ....

اگر تو

روز ششم ابلیس را در بند کرده بودی

و او را از بهشت نرانده بودی

اگر تو

او را منفور نخواسته بودی

و عزازیل را ابلیس نمی خواندی

مخلوق تو

با دهن زیبایش

همه ی نباید ها را به گردن او  نمی انداخت ...!!!

*******

گفته ها و نا گفته ها ....

مردان و زنانی خدامآب ...

رمه ی تو را بی چوپان فرض کرده اند

از آبشخور دین و مذهب مردمان را سیر می کنند و

افکارشان را در صندوق هایی آهنی

برای روز رستاخیز انبار کرده اند

و نجوا کنان

ورد رفع شیطان می خوانند  و

تو را مظهر هرچه بود و نبود می کنند

                                    بدی ها به گردن ابلیس ....

                                    مسلما!!!!
                                    خوبی ها را خود خواسته ایم !!!!

گرچه

همه می دانند

روزها و شبها از گردونه ی رحمت تو به بار می آید

گرچه

همه می دانند

تو مالامال از اندیشه ای هستی

که روشنایی را حادث می شود

و اختیاررا روز ششم

در روح آدمی دمیدی

و با اهریمن می جنگی

اما

خود را فریب می دهند .

درونشان مالامال اعتقاد پر منتیست ،
                                    که بر تو دارند

که هرچه می کنند برای توست

و بهشتی که وعده داده ای .

دریغ از بی نیازی تو

آه اگر بهشت نبود

اگر بهشت نبود ...

شاعر : وا راند

برگرفته شده از ماهنامه ما.ها   

در ضمن این اثر یکی از آثار کسرایی است

http://www.4shared.com/file/2079832/b86fdec3/_online.html

نظر های شما مرا در ادامه راه امیدوار می کند ....اگر کتاب خاصی مد نظر داشتید بگویید تا لینکش را برایتان فراهم کنم ...

با تشکر

این شعر توسط یکی از شاعران خوش ذوق این مام سروده شده که در اوج جوانی به علت مریضی نبودن را به بودن ترجیح داد ......

داشتم در وبلاگی که این عزیز دردهایش را می نوشت چرخ می زدم که ناگهان این شعر نظرم را جلب کرد و افسوسم را به خاطر از دست دادن چنین نازنینی چندین برابر در اینجا می گذارم این شعر را تا هم یادی از یک دردمند کرده باشیم و هم شعری زیبا به اشعار زیبای دوستان اضافه شده باشد :

منو ببخش

منو ببخش عزیز من اگه می گم باهام نمون

دستای خالیمو ببین آخر قصه رو بخون

 ترانه ای رو که برات گفته بودم فروختمش

با پول اون نخ خریدم  زخم دلم رو بستمش

همسفر شعر و جنون عاشق ترین عالمم

تو عشقتو ازمن بگیر من واسه تو خیلی کمم

بین من و تو فاصله است  یک در سرد آهنی

من که کلیدی ندارم   تو واسه چی در می زنی

این در سرد لعنتی  شاید که نخواد وا بشه

قلبتو بردار و برو قطار داره سوت می کشه

همسفر شعر و جنون عاشق ترین عالمم

تو عشقتو از من بگیر من واسه تو خیلی کمم

من واسه تو خیلی کمم

مانی

عزیزی که رفت به آنجا که خدایش برای وی لالایی می خواند

کبود

زیر خروش و جنبش ظاهر

زیر شتاب روز و شب موج

در خلوت زننده ی عمق خلیج دور

آنجا که نور و ظلمت ، آرام خفته اند

درهم ، ولی گریخته از هم ،

آنجا که را بسته به فانوس دار روز ،
آنجا که سایه می خورد از ظلمتش به روی

رویای رنگ دختر دریای دوررا –

آنجا کبود خفته

              نه غمگین نه شادمان ...

بی انتهای رنگ دو چشم کبود تو

وقتی که مات میبردت ، با سکوت خویش

خاموش و پر خروش

چون حمله های موج بر ساحل ، به گوش کر ،

آنجا که نور و ظلمت داده به پشت پشت

آشوب می کند !

ای شرم !

            ای کبود !

تنها برای مردمک چشمهای اوست

گر می پرستمت .

خاموش وار خفته ی این مردم کبود

در نغمه فسونگر جنحال چشم تو

نت های بی شتاب سکوتست .

یا آنکه ناگهان در یک سونات گرم

بعد از شلوغ و همهمه هر چه ساز و سنج

بر شستی پیانو

تکضربه های نرم .

این رنگ خواب دار

در والس های پر هیجان دو چشم تو

نوت های ترد و نرم سکوت است .

این ساکت کبود ، جنون من است و من

تنها برای مردمک چشم های تو

سنگین نرم خفته ی عمق خلی را

بت وار می پرستم ...

ای شرم !

            ای کبود !

تنها برای مردمک چشم های اوست

گر می پرستمت

احمد شاملو

روزگار نحسی است ای دوست ..... عشق افسانه ای دروغ ...... آه ...... روزگار پستی است ای دوست .... عشق را در لابلای زباله ها مدفون کن ..... آه ....... نفرین بر او ...... ای دوست ..... روز های ننگینی است .... عشق جایش را به شهوت داده .... دلها جایشان را به بوسه داده اند .....

آه .... نفرین بر او ......

یک ایرانی

گم شدن در تو

در شب بی پایان

غصه های من

آه از این درد ها

کجایی تو

مرا بدان ....

بدان که از آن سوی دریا

تا این گوشه از دنیامان را

به خاطرت دویده ام

آری نیازت دارم.

خون در من سخت شده

تیشه ای در دست دارم از جنس فرهاد

فریادی از جنس آرش

قلبی عاشق از جنس کورش

اما هدیه ای هستم

تنها برای تو

گویا ....

آه که هرچه زمان را می شمارم

مرگ برایم زیباتر می شود

بسیار زیبا

زیبای زیبا

باید رفت

کوله باری از جنس نور کافی است .

باید دید

آن سوی این سراب را

باید دید چیست که از آن

می هراسیم؟

من به جای تو

من به جای ما

من به جای همه می روم

نابودی را می پرستم .

آه مرگ به زودی به تو می رسم .

شاید دیگر شبهایی که به تو می اندیشیدم

مرا تاب نیارند

شاید شبها هم از من متنفر باشند

شاید هم تو ....

آه مرگ به زودی به تو می رسم .

ای کاش قبل رفتن

بوسه ات گونه سردم را گرم می کرد

تو نمی دانی چه سخت است

در سرما سوختن ...

من میروم

این دنیا جای من نیست

این دنیا پست است ، پست ...

رفتنم هم هدیه برای تو

همچنان که تنم بازیچه توست ....

آه ای خدایان پست بی بنیاد

از بهشت گندتان

من را تا ابد بی نصیبی باد ....

آه مرگ به زودی به تو می رسم .

شاید شبی دیگر بیاید و من سرمای وجودم را

به گرمای خاک هدیه کنم

شاید آن شب تو بخندی

لبخندی شوم ... آه نفرین

شاید خم گریه کنی

بازهم نفرین

ای قاتل من

آه نفرین

نفرین

نفرین

آه مرگ به زودی به تو می رسم .

دیگر او را چه غم ؟

دیگر آنها را چه غم ؟

وقتی نباشم دیگر معنا ندارد

حال چه با غم

چه بی غم .......

مرگ بر من ..... مرگ

گر این است رسم بودن

این چنین پست

من از آن مرگم اگر

نسازم تپه ای از جسد آدم ها

گر این است رسم بودن

آن چنان پاک

چه پوچ است این زندگی

که حاصل حماقت هایی در لحظه هاست

یک ایرانی

در پس کوچه ترس

آنجا که نیستی معنا پیدا می کند

تبسمی زیبا

وجودم را نوازش داد

این همان است

آن چیزی که همه در پی آنیم

به سراغ من آمده

تا مرا با خود ببرد

درود بر تو

برتو

ای مرگ

یک ایرانی

نفرین بر آن خدایی

که از درد حرف میزند

از مجازات

                                    اما امروز

                                    من ، این حقیر خاکی

                                    ایه ای نازل میکنم

و تمام ملک خدا را با این کلمات

به لرزه می آورم

آیه من اینست :

" دوستت دارم "

            ای کاش آن که نام خدایی دارد

            یا شاید ادعای خدایی

            یا که شاید

-          خدایش کرده اند –

خجالت بکشد

که بلد نبود دوست داشته باشد

ننگ بر آنی که در غم می مرد

همانگونه که خدایان مردند

و این خدایان که زنده اند

هر روز با مرگ مرده گان!

می میرند

                                                آری

                                                سخن مرا به یاد داشته باش

" دوستت دارم "

و این را تو می دانی

واژه ای که از عشق سرچشمه گرفته

آنجه که در وجود خدا نیست .....

یک ایرانی

ای تموم زندگیم

هر چی که گفتم تا حالا

هرچی نوشتم من برات

همش دیگه شده غمم

اما با این روز خراب

هدیه ای باشن واسه تو

مثل تمام زندگیم

ای همه بودن من

دلیل فرسودن من

یه لحظه دیگه هم بمون

بمون ببین صدام داره

تو بغض خنده میشکنه

بفهم منو یه بار فقط

با من یکی کنار بیا

ای همه زندگیم

بیا بشین تو قلب من

من که دارم از دست میرم

حالا یا خوب

یا خیلی بد

نیاز من داشتنته

ای همه داراییم

برای یک بار که شده

بیا بشین تو قلب من

            توقلب من

                        تو قلب من

                                    تو قلب من

                                                تو قلب من

                                                تو قلب من  

یک ایرانی

آنجا که این مام در اسارت پاییز بود ،  به جای اینکه به بهار پناه آورد به تنگنای زمستان پناه  آورد وحاصل آن شد : بسا روزگارننگین بسا شب هایی سخت مردمی که به جای قهقه های مستانه ،های های می کنند برای تازیان. آنجا که این مام در اسارت پاییز بود ملتی به پشت ابلهی خزیدند و از چاله به چاه افتادند نیاز ما برآورده نشد هیچ نیازی به نیازهامان فزون شد آنچه نامش آزادی بود پایان یافت  و ملتی دیوانه وار بدنبال آنچه داشته اند میدوند و ملتی دیگر فرار میکنند از دست خود و مردم . آنها که فراری اند روزی در پیش گاه عدل ، در روبروی جایگاه ایزد مهر خداوند آتش و آب باید سر خود را با شرم بر زمین بنهند و حتی دانه های عرق شرمشان هم من را آرام نمی کند!

جرم ما نداستن است ، آنچه که ما به دنیا فهماندیم امروز برایمان ممنوع شده است ما به تمام دنیا نشان دادیم که باید دانست و دانست .... این مام پیر فقط با بار علمی ما آزاد میشود . بیایید برای یک بار با خودمان روراست باشیم ، چرا گروهی از مردم ما باید در خرابه ها بخوابند ؟

آیا ما کمک نمی کنیم ؟ نه اینچنین نیست ما کمک به خودمان که می کنیم هیچ ، حتی به دیگر کشور های دنیا هم کمک میکنیم پس چرا ؟ چه کسانی باعث می شوند که این مام به این روز بیافتد ؟

وادی فرهنگ ، جایی که نیاکان من و تو ایرانی بنیان گذار آن بوده اند در جهان ، امروزه در ایران به سیاه چالی مبدل شده است ، که هرکه در آن پا می نهد تا دمادم نیستی میرود و هر از چندی نیست هایی هم یافت می شوند ، در آن روزگار که اروپاییان ، آرزوی ایرانی بودن داشتند ،ما خود فرهنگی را پایه گذاشتیم که آن فرهنگ و فلسفه سبب به وجود آمدن بزرگانی چون ولتر و کانت و هگل و غیره و غیره .... در اروپا شد ، ولی جالب آنکه در آن دوران کشیش ها و خاخام ها واژه ای تحت عنوان شرق زدگی را نساختند که به آنها که به سوی شرق میرفتند این واژه را تعلق بدهند اما امروزه این آخوند با ساختن واژه شوم بی محتوای غرب زدگی ساختاری منفی از غرب در ذهن فرزندان این مام بنا کرده است که این واژه را به هرکس که میبینند ،هدفی مبنی بر آشنایی با فلسفه غرب دارد تعلق می دهند و آن را کافر و ملحد و ... می شمارند ، جالب آن که پی دلیل و پاسخ نمیگردند که چرا فلان نفر به خدا ایمان ندارد یا مثلا چرا آن کس با اسلام به ستیز است ! و این قصه جالبتر میشود ، زمانی که می بینیم در اروپای دوران انکزیسیون دادگاه گالیله که امروزه شرم آورترین دادگاه آن دور شناخته میشود بر پایه بحث بنا بود و قاضی دادگاه از گالیله دلیل حرفهایش را میپرسید ، آری این در شرایطی است که ما میبینیم امروزه در ایرانمان بعضی را حتی بدون حکم دستگیر میکنند و کسی مثل جهانبگلو را دستگیر میکنند و تا چند روز خبری از دستگیری این فیلسوف را منتشر نمیکنند !

آری ، چشم شقایقها نگران است ، که مبادا توسن تگرگ بر مسیر ذهن آنها بتازد و فصل طلایی هم آغوشی را به حصار تنگ خاموشی مبدل سازد .... آن گروه که دیروز به خاطر ایران شهید شدند و شقایق لقب گرفتند امروز نگران آنند که مبادا خونشان پامال شود و رد پایشان لقب ننگ بگیرد ، نگرانند برای من وتو که فرزند آنانیم در این روزگار سخت تنها ایزد مهر میتواند میهن من را زنده نگه دارد ، تنها اوست که باید مهر خود را به دل بت پرستان بتاباند و ما را از شر این تازیان ناپاک رها کند ....

آنروز بهار آمد ولی به وزش بادی از درون خود بند بود و تا غروب نپایید و تن به پاییز داد ... آری ما با این انقلاب چیزی به دست نیاوردیم که هیچ ، بلکه آنچه را که داشتیم هم از دست دادیم ، حداقل چیزی که ما از دست دادیم آزادی بود ، آنچه که امروز هیچ از آن باقی نمانده . در پس بازی که این آخوند با نام خاتمی با مردم کرد و نگذاشت آن مرد حرف خود را بزند ، دیگر این مردم به همه بدبین شده اند . حق هم دارند ، زیرا از سویی با مردی که حاصل انقلابشان بود بازی شد و از سوی دیگر رضا پهلوی که ادعای حکومت هم دارد شب تا صبح با ژست های هالیوودی برای مردم نامه مینویسد و حوادث را نقد می کند ... ما نیازی به نقد نداریم نیاز ما به دانش است به دانش مردانمان است ، نیازی که امروزه بیداد میکند ، نیاز ما به فریاد است به هنری که آزادانه بخواند نه هنری که برای گرفتن مجوز ،  پس از خواندن موزیک های بی معنا و غیر اخلاقی روضه ای برای تازیان بخواند و مجوز بگیرد ، نیاز ما به ناله هایی است که مانند شجریان با سوز دل و از انتهای وجود فریاد بکشد :" شب است و چهره میهن سیاهه " نیاز ما به فردوسی هاست و به خیام ها .. پس بیایید تا سر افرازی ایران دست از فریاد برنداریم ، گرچه ممکن است بیایند و ما را نابود کنند ولی سخن منصور حلاج را هم به یاد داشته باشیم که :" معراج مردان سر دار است "  .....

بهار آمد ، نبود اما حیاتی

درین ویرانسرای محنت آور

بهار آمد دریغا از نشاطی

که شمع افروزد و بگشایدش در !

یک ایرانی

پدرم ...

زوزه باد در کوهستان

فدای صدای پیر پدرم باد

هرچه دارم و آن چه ندارم

در لابه لای کادویی

از جنس قلبم

تقدیم او باد

.....

می دانم که مرا دوست دارد

و سر افرازی من آرزوی دیرینه اوست

میدانم که تمام روزهایم که می آیند

چون که نیامده اند دردی است در دل او

پدرم !

شاید تو بهتر از همه معنای سلول را بدانی

و من ، این کمترین

به پاس هدیه بزرگی به نام زندگی

که تو به من داده ای

از اعماق وجودم

با تک تک سلول هایم

به تو قول می دهم و عهد میبندم

که تا مرگم ، تا لحظه ای که جان دارم

نامی و یادی نکو از تو سازم

چنان که شایسته توست و خود تو

نیز پیش از من

یادی نکو از خود ساخته ای

فرزند دل پاکت

یک ایرانی

فکرکنم پارسال بود داشتم میگشتم تو سایتها ( به قولی وبگردی ) که در سایت خلوت چشمم به این مطلب افتاد ، حتی یک بار با این مطلب اشک ریختم ، واقعا برایم زیبا بود ، این چنین نوشته هایی نیاز ماست که بتوانیم روح ایرانی را که همیشه با زبان ادبی و وزین فارسی سخن میگوید را زنده نگه داریم این نوشته را در وبلاگم میگذارم که هم شما عزیزان بخوانید و هم با سبک نامه ها و نوشتارهای ادبی آشنا شوید و چنانچه چنین سخنانی داشتید برای این کمترین بفرستید تا من حقیر در وبلاگم قرار دهم.

اعترافهاي عاشقانه

چه سخت است دل كندن

چه سخت است فراموش كردن، بي خيال شدن، خود را به آن راه زدن

اين سختي، تقاص سكوت است

تقاص فاصله اي است كه سكوت خالق آن است

دانه هاي درشت برف آرام و بي صدا روي زمين مي نشيند. صداي گهگاه برخورد قطرات ناشي از آب شدن برف با لبه بيروني قاب پنجره است كه سكوت را مي شكند و من را به خود مي آورد

هفت روز گذشت و گويي فضاي سياه حاكم بر اتاق كوچك من مقاوم تر از هجوم سپيدي بيرون است

هفت روز گذشت و نامه بدون نام و نشان روي ميز كه مي دانم متعلق به كيست، يك ماه است كه دست نخورده خاك مي خورد. . دقيقا سي و سه روز

هفت روز است كه اتاق را ترك نكرده ام. در اين روزهاي تنهايي كه مي دانم خواهند ماند و تمام جانم را خواهند گرفت، تاب سپيدي را ندارم. تاب روشنايي و نور و طلوع را ندارم

تاب ديدن شادي بچه هاي دبستاني در روزهاي تعطيلي مدارس بخاطر بارش برف را ندارم

تاب شادي فروش يك هفته اي آخرين كتابي كه يك سال تمام وقتم را گرفت تا بتوانم عقده هاي فروخورده ام را با عنوان «اعترافات عاشقانه» به نوعي خالي كنم و آنرا به او كه باورم نكرد تقديم كنم را ندارم

نامه بي نام و نشان روي ميز راحتم نمي گذارد. مي دانم كه طاقت نخواهم آورد. سي و سه روز لجبازي بس است

برف همچنان آرام و بي سر و صدا مي بارد

به سراغ نامه مي روم. مثل هميشه توي پاكت و اينبار لاي گزارش كذايي پروژه پايان ترم. اسم او در كنار اسمم روي جلد پروژه آرامم مي كند

پاكت را باز مي كنم. تر و تميز مثل هميشه روي يك طرف كاغد كلاسور خوش خط و خوانا و باز مثل هميشه بدون شماره صفحه

ده صفحه كلاسور جلوي رويم است. همه چيز عادي است اما

صفحه اي كه روي همه صفحات قرار دارد برخلاف هميشه با « به نام خالق عشق» آغاز شده است

نمي دانم ولي اولين بار است كه دوست دارم نوشته اي از او را تا انتها بخوانم. آن هم نه يكبار بلكه صدهزار بار. تا شايد بتوانم براي هميشه همه چيز و همه كس را فراموش كنم

پشت ميز كوچكم مي نشينم. روي ميز را مرتب مي كنم. همه چيز بايد آراسته باشد. براي خواندن و شنيدن آماده ام. او با آخرين نوشته اش رفت

به نام خالق عشق

سلام به شكيبايي و صبر

مي دانم كه برف عمرش كوتاه است و سپيدي اش جاودان

مي دانم كه با رفتن پاييز سپيدي مي آيد، ترنم دلپذير عشق مي آيد، قدم زدنهاي عاشقانه روي زمين برفي در تنهايي غريبانه سكون مي آيد، اما اين را هم مي دانم كه بهار نخواهد آمد. تا، روز آخر زمستان را نبينيم بهار را ايمان نخواهم آورد و مطمئن باش تا روز آخر زمستان فرسنگها فاصله است

مي خواهم اعتراف كنم. اعترافهاي عاشقانه ام را اعتراف كنم

حال كه ديگر نخواهمت ديد و چشمم به چشمهاي هميشه منتظرت نخواهد افتاد، توان نوشتن اعترافهاي فروخروده ام را مي يابم

به ترم آخر نرسيده رفتني شدم

يا دانشكده مرا تاب نياورد، يا من دنيا را، يا دنيا نوشته هايم را، يا نوشته هايم انتظار تو را، صبر و استقامت شش ساله تو را

با اينكه مي توانستي زودتر از اينها از اين خراب شده لعنتي بري و همه چيز را پشت سرت به خاك بسپاري، ماندي

شايد نذر و نيازها و دعاهاي من بود كه مستجاب شد تا تو يك ترم ديگر بماني و صد و خورده اي از پول فروش كتابت رو دو دستي تقديم مسئول ثبت نام بكني. و بگذار اعتراف كنم وقتي كارنامه ات رو ديدم و وقتي اونو جلوي روي من پاره كردي و با خشم و بدون خداحافظي رفتي، از خوشحالي رفتم يه كلاس خالي پيدا كردم و هزار بار روي تخته سياه نوشتم: خدايا دوستت دارم

سرزنشهاي من بخاطر افتادن واحدهايت همه اش به خاطر لجبازي بود

اما، تو جدي گرفتي

حتي آن يك هفته اي كه نمي خواستم چهره زيبايت را ببينم همه اش از خوشحالي بود. نمي خواستم ببينمت چون هيچ دلم نمي خواست كه مجبور بشم فيلم بازي كنم و علي رغم ميل باطني ام با تو رفتار كنم

نمي دانم چطور اين ترم هم گذشت و باز، تو6 واحد رو گذاشتي براي ترم دوازدهم و ماندي. ماندي تا اسمم در كنار نام زيبايت در پروژه پايان ترم هر دويمان حك شده و زركوب به يادگار بماند

وقتي هنگام ارائه پروژه در كمال خودخواهي هشتاد درصد پروژه را تحقيقات گسترده و وتلاش شبانه روزي خودم به تنهايي عنوان كردم مي خواستم براي بار آخر چهره عصباني ات را ببينم

مي خواستم براي بار آخر، دل سير خشم و نفرت را در چهره منحصر بفردت ببينم تا بتوانم فراموشت كنم... كه تو فراموشم كردي. و اينبار با جديت تمام رفتي كه رفتي

اگر نگاهت نمي كردم و يا خودم را مي زدم به اون راه كه انگار نديدمت منتظر بودم بيايي... و تو ديگر نيامدي

روز امتحان آخر از اول صبح منتظرت بودم .... منتظر بودم سوالي را كه مدتها پيش از من پرسيدي و گفتم نمي دانم بگويم كه مي دانم و خوب هم مي دانم

و تو نيامدي و من سر جلسه امتحان نرفتم تا شايد تو بيايي و تو نيامدي و اولين صفر كارنامه چهارساله دوران دانشجويي ام بخاطر تو بود. فقط به خاطر تو.... و تنها صفري است كه عاشقانه دوستش دارم

آن صفر توي كارنامه را به خاطر تو دوست دارم

ديگر نمي توانم بنويسم

آخرين نوشته ام هم درباره تو بود. تويي كه طنين صدايت ونوازش دستهايت، سنگيني خاك را كنار خواهد زد و آرامش را برايم به ارمعان می آورد

تحمل اين زندگي رو ندارم. از خودم بدم مي آد

بس است

شايد خاطرات بيادماندني گذشته آرامم كند

تنهايم نگذار

و آن آتش سوزي وحشتناك بود كه او را برد و او ناباورانه رفتنش را خود رقم زد و ناله و شيون بود كه سكوت را شكست

او ديگر نيست كه ببيند اعترافات عاشقانه ام با نام زيباي او آغاز شده است

او ديگر نيست كه بداند من هيچ گاه دانشگاه را تمام نخواهم كرد

او نيست كه وقتي مرا از دور مي بيند وانمود كند كه مرا نديده

و....

او هيچگاه بهار را ايمان نياورد

احمد شاهوند

شاد باشید و ایرانی

مدیریت وبلاگ

مادرم

به نام این مام

که فرصتگاه من شد

از برای ماندنم یا که پریدن

از برای لای لای های شاعر

.......

سلام ای مام برتر از وجودم

سلام ای مادرم

ای تارو پودم

ای تمام هستیم

ای مادر من

درود من بر تو باد.

ای مادر پیر،

ای که از غصه های مردمت گشته ای سیر

 بیا تا با تو باز گویم قصه درد

بگویم که چه آمد بر سرت در روزهای سرد

مادر من ، قصه تو به اینجا ها رسید که :

گروهی ابله و نادان نشستند

به حرف استعمار دلها ببستند

شکستند قلب تورا ای مادرمن

آری شکستند ...

به نام دین ، به نام رب العالمین ،

ببستند دستان تو را

آری ببستند.....

ای مادر من

تو کی این چنین پیر بودی ؟

چنین رنجور

و از قصه ها سیر بودی

تو بودی یک عروس

از بهر ملت

تو بودی آنچه که گمان می شد بهشت است .

چرا این چنین

سخت شکستی

چرا اینگونه به درد نشستی ؟

مادر من ، مادر این مام

ای عزیز در به در

اینگونه چرایی؟

چرا قرق ماتم

چرا بی نوایی ؟

کدامین نا بخردان بشکستند

روح و روانت

کدامین ابلهی زد

مهر ساکت بر لبانت؟

تو از بهر خود آوا و نوایی داشتی

در دل تمام دنیا گل ها کاشتی

ز فردوسی گذر کردیم خیام شد

به آوای دهل بس آشنا شد

دیدیم در همان دور آتش

عراقی را که بود فرزند ملت

در آن دورادورها داشتیم

زرتشت نامی که با فکرش درخشید

داشتیم در آن دوران زیبا

ابر مردی به نام کوروش

سلطان دلها!!! ،  

که تا این دور باقی است و ما هستیم

نمی گذاریم که بمیرد نام آن سلطان دلسوز

......

آری ، آری مادرم

من از بهر تو آمدم سوی اقلیم وجود

دیگر هر آنچه ساختند

از بهر ابلهان بود

آری ، آری مادرم

می پرستم تو را تا انتهایم

در آنجاست که تو را می ستایم

برایت تا ابد می خوانم لالایی

که تا روزی که هستم

تو ای مادر

ای ایرانم بمانی

            مادری من

                        مادر من

                                    مادر من

                                    .........

فرزند دل پاکت

یک ایرانی

پرنده رفتی است.

پیشکش به آموزگارِ آزادی و آزادگی، علی میرفطروس

بايد بياموزيم،

                درسِ مدارا

                                    در هنگامه‌ی بيست و چهار.

آنگاه که ضربه‌ی بيست و چهارم

   مژده‌ی نُصرتِ من و ماست.

اگرچه در گذرِ زمان

                             يادگارِ خراش

                                                  بيش بود و ترميم،

                                                                             پَست.

بر فرازِ قلّه‌ی انتقام

آنجا که پُشته‌ها از دادخواهی‌ها بنا شوند،

درفشِ شَرَفِ ما

                                   سرفراز،

                                              امّا

                                                  کاويانی

                                                              نخواهد رقصيد.

بايد بياموزيم،

-آرام آرام-

                   درسِ مدارا

                                    در هنگامه‌ی بيست و چهار.

اگرچه مجازات -بر او و آنها- رَواست.

رَوای ما،

            در برابرِ حقيقتِ او

                                       "دادِ مظفّر" است.

چرا که او

از ديروز

            تا امروز و باز,

                                 قفس‌ها "طاق" زد و ما

-خواسته و ناخواسته-

به بختِ پرندگیِ دلخوش به دستی که به ارزانیِ ارزن

ريا می‌کرد

                تن‌ها داديم؛

                                  نفسها سپرديم و در لاجوردِ رويا

پرپرها زديم.

امّا برای او و آنها

خواهد رسيد.

 خواهد رسيد،

آنگاه که به پشتِ ميزهای خود

می‌خَزَند و برای شرف‌ياب شدن به پيشِ سايه‌های مجازات

چنته‌ای،

           تحفه‌ای برتر از دانه‌های عَرَق

                                                       ندارند.

خواهند رسيد،

آن دقيقه‌های لالايیِ غروب.

آن دقيقه‌هايی که برگ‌برگِ پيشينه‌ها

                          -با يک بغل دستِ بی‌عَقيق-

                                  بر هيمه‌های آتشِ خشکِ اتاق،

                                                             خاکستر می‌شوند امّا،

                                                               چه خام‌انديشه‌ای!

که نمی‌دانند

        در مغزهای ما

                    "هيمه‌ها"

                         -عجبا!-

                               همه خيس‌اند.

 در آن هنگام که ضربه‌ی بيست و چهارم,

                       مژده‌ی نُصرتِ من و ما را

                                      به اشکِ شوقِ بال و پَر زدن،

                                                                                 فرو می‌بارد،

کمی آنسوتر

-ميانِ همين ويرانه‌های ايرانِ فلانیِ‌شان-

                                              بر پارچه‌نوشته‌های ما

                                                       اين نوشته

                                                  "تاريخ" می‌سازد:

                                      "قفس را به شکستگی بسپار"

                                                  پرنده

                                               رفتنی‌ست.

با سپاس از دوست عزیزم م شهرام که در وبلاگ خود تحت عنوان مام وطن آثار زیبایش را منتشر میکند . امیدوارم خاطرآن عزیز از این بابت که بنده آثارش را منتشر میکنم ناراحت نشود . موفق و پیروز باشید .

نامه ای به ایران

سلام ایران

سلام ای بیشه شیران

سلام ای مکتب آزاده اندیشان

سلام ای جلوه گاه قدمت تاریخ

سلام ای کشور ایمان

سلام ای معبد و آتشگه زرتشت نیکوکار

نکو پندار و خوش گفتار

سلام ای ساحل مردان دریا دل

سرای کوروش عادل

سلام بر تخت جمشید آن شکوه تخت شاهانت

سلام بر راد مردانت

زنان و دختران پاک دامانت

تمام کودکان و دوست دارانت

سلام بر آرش آن ، از جان هوا دارت ، همان مرد کمان دارت

که با تیری چنان آتش به جان دشمن افروزد

و سرمشق وطن خواهی به هر انسان بیاموزد

سلام بر بیستون آن زخم گاه تیشه فرهاد

سلام بر شاعر افسانه هایت باد

نگه دارت خدایت باد

سلام ای ایران ای آزاده مادر زاد

سلام بر لاله های خفته در خونت

تمام دشت و هامونت

سلام بر کرخه و زاینده رود و کارونت

امید است سبز و خرم باشی و آباد

(( سرت سبز و دلت خوش باد ))

و اینک با تو می گویم از آنچه دارم امشب یاد

از آنها که پدر می خواند و مادر قصه اش می گفت

معلم درس و مشقم داد

سخن میگویم از آنان که بر خاکت قسم خوردند

و با نیرنگ و نامردی

غرور نازنینت را

به زیر چکمه های سلطه گر بردند

همانانی که بر خاکت جفا کردند

و بر ایران و ایرانی

خیانتها روا کردند

همانانی که با ترفند استعمار

جوانان رشیدت را زدند بر چوبه های دار

هم از آن نانجیبانی که با رگبار بمب افکن

بر آشفتند خاکت را

به خاک و خون کشانیدند

هزاران طفل پاکت را

و تنها خاطرات مانده بر جایش

هزاران خانه ویران

هزاران مادر گریان

هزاران زخمدار پاره های ترکش خونبار

هزاران تربت پاک عزیزانی

که با بیگانه جنگیدند

جوانانی که خاکت را به مهر مادری دیدند

و بر دامان پاک تو به خون خویش غلطیدند

همان آزاده مردان لرستانت

دلیر مردان تنگستان و دشتستان و کرمانت

خراسان دیار سر بدارانت

 دلیر مردان خوزستان و هرمزگان و تهران و بلوچستان و زنجانت

بزرگ مردان گرگانت ، کردستان و گیلانت

همه پروردگان خاک دامانت

همانانی که خاکت را هوای تازه بخشیدند

شهیدانی که جاویدند

و اینک با تمام راد مردانت

جوانانت ، خردمندان و پیرانت

زنان و دختران و پاکدامانت ، تمام دوست دارانت

سخن بی پرده می گویم ، که تا جان در بدن داریم

اگر غافل شویم از تو ، سزاوار سر داریم

سزاوار سر داریم .......

ح.م.متین

تمام قصه خونینی که در این چند سال به ما روا داشتند را می توان در این شعر دید می توان مادرانی را حس کرد که هنوز گریه میکنند ، تنها به خاطر بی خردی گروهی ابله و نادان ، این شعر آنچنان روان آنچه در این مام است را به نمایش گذاشته که آدمی را به تحسین وا می دارد ..... با تشکر از شاعر این اثر ( ح.م.متین ) که این نوای ایران زمینی را سروده است

مدیریت وبلاگ

دوباره ها ....

کنون آمد ، نگاه غم به سوی آتش افروزی

نه راهی پس ، نه نوری پیش .

گلوله بد ، برای ما نکوهش شد

نه امیدی ، نه سوسویی ، نه یک راهی به سوی رستگاری.

همه غمگین ، همه نومید

درین دیر خراب آباد ، درگیر.

دوباره درد یک ملت

دوباره غم به روی غم

دوباره حلقه های تنگ

دوباره نام این مام شد ،ننگ

دوباره سرو سر به زیر

دوباره مرگ یک کشور پیر .

دوباره ننگ اهریمن

دوباره جوخه های سرد

دوباره این مام غمگین

دوباره سایه ای ننگین

دوباره نردبان گشتن

بهر ملت سایبان گشتن

بهر دولت راز پایدار ماندن

دوباره نردبان گشتن .

دوباره نیتی بس شوم

دوباره این مام لبریز از خون

دوباره ها کنون اینجا

میخندند به من و اهریمن ها.

......

ولی با این همه شومی ، ولی با این همه بازی

در پی این همه آتش افروزی

در پس این همه خانه سوزی

کسی نیست پیروز جز ایران و ایرانی

یک ایرانی

به نام ایزد مهر

با درود

این وبلاگ فضایی است امن برای هر آنکه می خواهد حرف دلش را در قالب شعر و مقاله ادبی بگوبد . هدف من از راه اندازی  این وبلاگ دادن نیرو به نسل جوان این مام است ، نسلی که به علت وجود چماق وحشتناک استبداد دینی ، سکوتی کرده ، به نوعی ننگین و به تفسیری پر معنا در آنجا که سکوت سرشار از گفتنیها شناخته شد و بسا سخن در این کلام چهار حرفی پنهان شد سکوتمان پرمعناست ، آری نسل من و تو نسلی است که حرف ها برای گفتن دارد ما حرفهای زیادی داریم که بگوببم و به همان اندازه هم وجودهایی در این مام پاک یافت می شود که لبریزند از حس شنیدن و آماده اند برای دانستن آنچه برای آنها ممنوع شده است .

 در شرایط کنونی که این منیجکان دین باز با چماق دین و بازی حلال و حرام به سراغ ما آمده اند بهترین زبان برای گفتن زبانی است که آنها نمی فهمند زبانی است که آنها نمی دانند و برایشان تازگی دارد ، آری زبان شعر ، زیرا می توانی هرچه می خواهی بگویی بدون ترس و رعب و وحشت زیرا نمی فهمدند حرف تورا و اگر هم در میانشان کسی بفهمد درد تورا نهایتش سانسور این وبلاگ است ، که دیگر به رسمی تبدیل شده است و هرآنچه را شایسته نمی دانند سانسور میکنند و مهر سکوت بر آن میکوبند تو گویی بهترین قلم های ما ایرانیان صاحب قلم ، آنانند که شکسته شده اند و نمی نویسند و بهترین نفس تنفس انسان مرده است ، با این همه تفاسیر احتمالا متوجه شده ای که اگر هم خطری باشد از آن من است و تو که می نویسی کاملا در امانی .  پس با خاطری آسوده قلم به دست بگیر و حرف دلت را به زبان این مام پاک بزن و بنویس از کیکاووس و خسرو و از کوروش و داریوش و..... و بنویس از شاهنامه فردوسی و رباعیات خیام و گلستان و بوستان سعدی که هنوز در پس این همه سال همچنان عطر آن دو انسان را مست می کند ، قلم به دست بگیر و از فریاد جانسوز شجریان بنویس از آنجا که با سوز دل میگوید " شب است و چهره میهن سیاهه "  از مبارزان این مام بنویس از اکبر گنجی از دکتر زرین کوب و دکتر شفا بنویس و ...............

سوژه هامان زیاد است ، تنها مهم این است که تو چگونه بنویسی !

در انتها باید بگویم دوستانی که مقالات متعددی بنویسند و با این خقیر همکاری کنند متعاقبا به لیست مدیران این وبلاگ اضافه می شوند تا چنانچه روزی توان و نای نوشتن نبود کسانی باشند که دردهایم را دردهای خود بدانند و با هدف آزادی این مام تا بلندای قله پیروزی دست از کوشش برندارند .

با این حقیر همکاری کنبد و بدانید که این مام به من و تو نیازمند است ، دستانم را عاجزانه به سوی تو دراز میکنم و به تاکید می کنم که هوا بس ناجوانمردانه سرد است ......

ما زنده به آنيم كه آرام نگيريم          موجيم كه آسودگي ما عدم ماست

یک ایرانی